Ofiary ataku gospodarczego

Badanie przeprowadzone przez amerykańskie Centrum Badań nad Gospodarką i Strategią Polityczną (Center for Economic and Policy Research CEPR) i opublikowane 19 kwietnia 2019 r. ustaliło, że sankcje gospodarcze nałożone na Wenezuelę przez rząd Stanów Zjednoczonych są zbiorową karą wymierzoną społeczeństwu: od 2017 r. spowodowały ponad 40 000 zgonów.

Sankcje pozbawiają Wenezuelczyków leków ratujących życie, sprzętu medycznego, żywności i innych niezbędnych produktów z importu, powiedział Mark Weisbrot, dyrektor CEPR. Są one niezgodne z prawem międzynarodowym i traktatami podpisanymi przez USA. Kongres powinien natychmiast zareagować i zatrzymać je. CEPR informuje, iż nową serię sankcji finansowych i handlowych Biały Dom skoordynował w styczniu 2019 r. z uznaniem za legalny tymczasowego rządu, na którego czele stoi samozwańczy prezydent Juan Guaidó. Winę za kryzys gospodarczy Wenezueli rutynowo przypisuje się przywódcom kraju. Tymczasem celem sankcji Waszyngtonu jest zniszczenie gospodarki i obalenie rządu, wyjaśnił prof. Jeffrey Sachs z Uniwersytetu Columbia, współautor raportu, światowej sławy ekonomista i były dyrektor Harwardzkiego Instytutu Rozwoju Międzynarodowego (Harvard Institute for International Development). Ta bezowocna, okrutna i nielegalna strategia wyrządza poważną krzywdę narodowi wenezuelskiemu, konkluduje raport.

Zawieszając transakcje międzynarodowe z rządem w Carakas, Stany Zjednoczone „skutecznie” zaburzyły produkcję ropy, co widać wyraźnie na wykresach ukazujących korelację między spadkami jej poziomu a datami wprowadzenia restrykcji. Utrata dochodów ze sprzedaży nafty uniemożliwiła władzom nie tylko poprawę bilansu płatniczego kraju, lecz także zakupu artykułów żywnościowych i farmaceutyków na rynkach międzynarodowych. Od stycznia 2019 r. produkcja ropy spadła o 431 000 baryłek dziennie, czyli o 36,4%. Doszło w związku z tym do znacznego spotęgowania kryzysu humanitarnego. Jeśli akcja represyjna nie zostanie przerwana i tegoroczna produkcja spadnie o przewidywane 67%, wówczas umrze dużo więcej osób, ostrzegają analitycy. Raport CEPR ujawnia również, że gwałtowne kurczenie się gospodarki Wenezueli nie jest „zjawiskiem naturalnym”, tylko konsekwencją obecnej polityki zagranicznej Białego Domu.

Sankcje zmniejszyły spożycie kalorii przez społeczeństwo, zwiększyły zachorowalność i śmiertelność (u dorosłych i niemowląt), przesiedliły też miliony Wenezuelczyków, którzy opuścili kraj w wyniku pogłębiającej się depresji gospodarczej i hiperinflacji. Zaostrzając kryzys gospodarczy, sankcje praktycznie uniemożliwiły ustabilizowanie gospodarki, co przyczyniło się do dalszego wzrostu liczby zgonów. Wszystkie te konsekwencje nieproporcjonalnie uderzyły w najbiedniejszych i najbardziej bezbronnych Wenezuelczyków, stwierdzili Weisbrot i Sachs. Dziesiątki tysięcy zabitych zidentyfikowano wśród 80 000 nosicieli wirusa HIV (2017 r. nie mogli kontynuować leczenia antyretrowirusowego), 16 000 pacjentów dializowanych, 16 000 chorych na nowotwory i 4 milionów cukrzyków i nadciśnieniowców (wielu z nich nie uzyskało dostępu do insuliny i leków na przypadłości związane z układem krążenia).

Wpis powiązany tematycznie: Kryzys wenezuelski

Jeśli uzna Pani/Pan moją pracę za wartościową i zasługującą na symboliczne wsparcie, proszę rozważyć możliwość zostania moim Patronem. Dziękuję.

Tłum. exignorant

Ten wpis został opublikowany w kategorii Imperializm, militaryzm i [neo]kolonializm. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.