Chronologia wydarzeń na Ukrainie

„Ukraina zawsze miała dla Rosji szczególne znaczenie. To był nasz błąd, że sobie tego nie uświadomiliśmy. […] Jeśli Zachód jest wobec siebie uczciwy, to musi przyznać, że popełnił błędy. Zajęcie Krymu nie było ruchem w kierunku globalnego podboju. Nie było to powtórne wkroczenie Hitlera do Czechosłowacji. Europa i Ameryka nie rozumiały wagi wydarzeń na Ukrainie – od negocjacji w sprawie stosunków gospodarczych Ukrainy z Unią Europejską począwszy, a na demonstracjach w Kijowie skończywszy. Powinny one były stać się przedmiotem dialogu z Rosją.”

Henry Kissinger, sekretarz stanu w administracji R. Nixona i G. Forda

„To, co wydarzyło się na Ukrainie jest całkowitą klęską polityki na każdym poziomie. Zawiódł każdy: przedstawiciele UE, Departament Stanu USA ze swoją Victorią ‚Pieprzyć UE!’ Nuland, rząd Janukowycza, jego polityczni oponenci i Kreml.”

Dmitry Orlov

Autor: Renee Parsons (wersja oryginalna tekstu)

5 marca 2014

Wsłuchując się w amerykańskie [zachodnie] media, nawet najbardziej wnikliwy pożeracz wiadomości będzie miał kłopot z ustaleniem, że Departament Stanu USA nie tylko odegrał istotną rolę w fali przemocy i chaosu, która przetacza się przez Ukrainę, ale także brał udział w przewrocie, który obalił demokratycznie wybranego prezydenta Wiktora Janukowycza. Biorąc pod uwagę fakt, iż rosyjski parlament przystał na wniosek Putina, aby na Krym wysłać więcej oddziałów wojskowych, Amerykanie niedoinformowani na temat historii tego regionu mogą być także przekonani, że Rosja jest agresorem i jedynym sprawcą przemocy.

Powiedzmy sobie jasno, co jest tutaj stawką. Rakiety NATO na granicy z Ukrainą, wycelowane bezpośrednio w Rosję, uczyniłyby kraj podatnym na zachodnie cele i wysiłki destabilizujące, jednocześnie stanowiąc zagrożenie dla jedynej drogi dostępu Rosji do okrętów swojej floty na półwyspie krymskim, Bałkanów, Morza Śródziemnego i Bliskiego Wschodu – co umożliwiłoby globalną gospodarczą dominację USA, Unii Europejskiej, Międzynarodowego Funduszu Walutowego, Banku Światowego i międzynarodowych finansistów, którzy zdążyli już zgotować ogromne cierpienie milionom ludzi na całym świecie.

Faktem jest, że demokracja nie była powszechnym roszczeniem na ulicach Kijowa. Aktualny zapis zdarzeń wskazuje, że protesty niezadowolenia obywatelskiego zostały zorganizowane głównie przez reakcyjne siły neonazistowskie, których intencją było wywołanie poważnego kryzysu krajowego [przy wykorzystaniu uzasadnionego niezadowolenia społecznego] i obalenie legalnego rządu Ukrainy. W miarę jak wydarzenia wymykają się spod kontroli, przyjrzyjmy się chronologii przewrotu zaprojektowanego z myślą o zainstalowaniu rządu sprzyjającego celom UE i USA.

[1 lutego 2008: Ambasada Stanów Zjednoczonych w Moskwie przesłała depeszę – upublicznioną przez WikiLeaks – do sekretarz stanu USA Condoleezzy Rice. Ambasador USA William Burns napisał w niej, że został wezwany przez ministra spraw zagranicznych Rosji. Podczas rozmowy Siergiej Ławrow wyjaśnił zdecydowany sprzeciw Kremla wobec członkostwa Ukrainy w NATO i wyraził „obawę, iż kwestia ta może potencjalnie podzielić kraj na dwie części, co doprowadzi do przemocy, a nawet, jak uważają niektórzy, do wojny domowej, która zmusi Rosję do podjęcia decyzji o ewentualnej interwencji.” Burns nadał swojej korespondencji tytuł: „Niet oznacza niet: Czerwone linie Rosji dla powiększenia NATO” i wysłał ją do Waszyngtonu w trybie pilnym. Dwa miesiące później na szczycie NATO w Bukareszcie przywódcy wydali oficjalne oświadczenie, iż „Gruzja i Ukraina będą w NATO.”]

11 kwietnia 2011: Artykuł Kijowskiego Postu zatytułowany „Ukraina ma nadzieję uzyskać w czerwcu 1.5 mld dolarów od MFW” stwierdza, że pożyczka uzależniona jest od cięć emerytalnych przy jednoczesnym „utrzymaniu współpracy z MFW, ponieważ ma ona wpływ na interakcję kraju z innymi międzynarodowymi instytucjami finansowymi i inwestorami prywatnymi” i „zapewni 850 milionów dolarów z Banku Światowego w 2011 roku, czego warunkiem jest współpraca z MFW.” Cóż, wszystko jasne: jeśli Ukraina będzie posłuszna, popłyną pożyczki.

[20 listopada 2013: Wystąpienie parlamentarne Olega Carowa, członka Partii Regionów.

Szanowni Koledzy, Władimirze Wasiljewiczu.

Ze względu na to, że reprezentuję naród ukraiński zgłosili się do mnie działacze organizacji publicznej „Wolia” i przekazali wyraźne dowody, że na naszym terytorium, przy wsparciu i bezpośrednim udziale ambasady USA w Kijowie, realizowany jest projekt „TechCamp,” w ramach którego czynione są przygotowania do wojny domowej na Ukrainie.

Projekt „TechCamp” przygotowuje specjalistów do wojny informacyjnej i dyskredytacji instytucji państwowych z wykorzystaniem nowoczesnych mediów, a także potencjalnych rewolucjonistów do organizowania protestów i obalenia porządku państwa. Osobą odpowiedzialną za projekt i jego nadzór jest ambasador Stanów Zjednoczonych na Ukrainie, Geoffrey R. Pyatt.

Po rozmowie z organizacją „Wolia” dowiedziałem się, że udało im się uzyskać dostęp do obiektów projektu „TechCamp,” ponieważ podali się za zespół ekspertów IT. Ku ich zaskoczeniu spotkania były briefingami na temat specyfiki nowoczesnych mediów. Amerykańscy instruktorzy wyjaśniali, w jaki sposób serwisy społecznościowe i technologie internetowe mogą zostać użyte do nakierowanego manipulowania opinią publiczną, a także aktywowania potencjału niezadowolenia w celu sprowokowania gwałtownych zamieszek na terytorium Ukrainy, radykalizacji społeczeństwa i konfliktów wewnętrznych.

Amerykańscy instruktorzy zademonstrowali przykłady udanego posłużenia się sieciami społecznościowymi przy organizowaniu protestów w Egipcie, Tunezji i Libii.

Przedstawiciele „TechCamp” organizują obecnie konferencje na obszarze całej Ukrainy. Dotychczas odbyło się łącznie pięć spotkań. Na naszym terytorium działa 300 przeszkolonych agentów. Ostatnia konferencja „TechCamp” odbyła się 14 i 15 listopada 2013 roku w samym sercu Kijowa, na terenie ambasady USA!

Powiedzcie mi, który kraj na świecie pozwoliłby organizacji pozarządowej operować w ambasadzie USA? Jest to objaw braku szacunku wobec rządu i narodu ukraińskiego.

Zwracam się do Konstytucyjnych Władz Ukrainy z następującym pytaniem: Czy jest do pomyślenia, aby przedstawiciele ambasady USA, którzy organizują konferencje „TechCamp,” nadużywali swojej dyplomatycznej misji?

Rezolucja ONZ z dnia 21 grudnia 1965 reguluje niedopuszczalność ingerencji w wewnętrzne sprawy państwa, celem ochrony jego niezależności i suwerenności, zgodnie z paragrafem pierwszym, drugim i piątym.

Poddaję Waszej rozwadze oficjalną prośbę wszczęcia dochodzenia w tej sprawie.

Dziękuję.]

21 listopada 2013: Szczyt UE na Litwie, w którego trakcie prezydent Janukowycz wprawił w zakłopotanie Unię Europejską odrzucając jej porozumienie na rzecz przyłączenia się do wspólnej unii Rosji z pozostałymi członkami Wspólnoty Niepodległych Państw. [Janukowycz odrzucił ofertę UE, ponieważ Instytut Ekonomii i Prognoz Ukraińskiej Akademii Nauk wyliczył, że kosztowałaby obywateli 16o miliardów dolarów i tym samym zniszczyła gospodarkę kraju, o czym poinformował Der Spiegel.]

27 listopada 2013: Dopiero 23 lutego 2014 roku hakerzy ukraińskiego Anonymous ujawnili serię e-maili od doradcy litewskiego rządu do przywódcy opozycji i byłego boksera Witalija Kliczki w sprawie planów zdestabilizowania Ukrainy. Na przykład:

„Nasi amerykańscy przyjaciele obiecują złożyć wizytę w najbliższych dniach, możliwe, że spotkamy się z Nuland lub kimś z Kongresu.” [7.12.2013]

„Twoja koleżanka przyjechała… Jej usługi mogą być potrzebne nawet po zdestabilizowaniu kraju.” [14.12.2013]

„Myślę, że utorowaliśmy drogę bardziej radykalnej eskalacji wydarzeń. Czy nie jest to właściwa pora, żeby przejść do bardziej zdecydowanych działań?” [9.01.2014]

29 listopada 2013: Dobrze zorganizowani demonstranci byli już na ulicach Kijowa, kiedy przewodniczący Komisji Europejskiej Jose Manuela Barroso zapowiedział, że UE „nie zaakceptuje weta Rosji” w sprawie umowy.

13 grudnia 2013: Jakby chcąc dostarczyć niepodważalny dowód zaangażowania USA na Ukrainie, zastępca sekretarza stanu USA na Europę i Eurazję Victoria Nuland dumnie poinformowała uczestników Międzynarodowej Konferencji Biznesu, sponsorowanej przez Fundację amerykańsko-ukraińską, że Stany Zjednoczone „zainwestowały” ponad 5 miliardów dolarów i „pięć lat pracy i przygotowań”, aby zrealizować to, co określiła mianem „europejskich aspiracji Ukrainy”. Będąc świeżo po powrocie ze swojej trzeciej w ciągu ostatnich pięciu tygodni podróży do Ukrainy, Nuland chwaliła się swoją „skoordynowaną dyplomacją wysokiego szczebla” i trwającą ponad dwie godziny „trudną rozmową” z Janukowyczem. Znając już Nuland jako rzecznika byłej sekretarz stanu Hilary Clinton, można sobie wyobrazić jej impertynencki ton i sposób bycia, kiedy mówi, że „dała [Janukowyczowi] jasno do zrozumienia”, że Stany Zjednoczone domagają się podjęcia „natychmiastowych kroków”, aby „wznowić rozmowę z Europą i MFW.” Podczas gdy zachodnie media przedstawiały Janukowycza jako „słabego” lidera, wzmianka Nuland o „trudnym” spotkaniu może tylko oznaczać, że oparł się jej groźbom i zastraszaniu. Wzruszająca musiała to być chwila, kiedy Nuland mówiła o użyciu siły przez rządową policję wobec demonstrantów, którzy „śpiewali pieśni i modlili się o pokój”.

Tym, czego Nuland nie ujawniła w dniu 13 grudnia 2013 roku były jej spotkania z „kluczowymi interesariuszami Ukrainy” – liderem neonazistowskiej partii Swoboda Ołehem Tiahnybokiem i szykującym się na premiera Arsenijem Jaceniukiem z Naszej Ukrainy. Mniej więcej w tym samym czasie, kiedy Nuland prowadziła rozmowy z ekstremistami, senator John McCain oraz senator Chris Murphy pojawili się na scenie w Kijowie z Tiahnybokiem, deklarując swoje wsparcie i sprzeciw wobec obecnego rządu. Partia Swoboda, której korzenie sięgają grup antysemickich, od tego czasu otrzymała co najmniej trzy prestiżowe stanowiska w rządzie tymczasowym, w tym wicepremiera. Nie ma wątpliwości, że sukcesorzy historycznych, neonazistowskich bandytów zachodniej Ukrainy, którzy walczyli u boku Hitlera są obecnie sprzymierzeni ze Stanami Zjednoczonymi reprezentowanymi przez Victorię Nuland.

24 stycznia 2014: Prezydent Janukowycz zidentyfikował elementy zagraniczne uczestniczące w protestach w Kijowie i ostrzegł, że uzbrojeni radykałowie stanowią zagrożenie dla spokojnych obywateli. Niezależne agencje informacyjne również poinformowały, że „nie cała populacja Kijowa popiera rządy opozycji rekrutującej się głównie z grupy, która pochodzi z byłego polskiego miasta Lwowa i kontroluje centrum stolicy”.

30 stycznia 2014: Witryna internetowa Departamentu Stanu Media Note upubliczniła plany najbliższych podróży Nuland: „W Kijowie zastępca sekretarza stanu Nuland spotka się z przedstawicielami rządu, opozycji, społeczeństwa obywatelskiego i liderami biznesu, aby namawiać do porozumienia w sprawie nowego rządu i planu działania”. Innymi słowy prawie miesiąc przed obaleniem prezydenta Janukowycza Stany Zjednoczone planowały uwolnić świat od kolejnego niezależnie wybranego prezydenta.

4 lutego 2014: Następne dowody na kontakty pani Nuland z ugrupowaniami ekstremistycznymi, wysoką stawkę wojny i pokoju, pojawiły się w nagraniu jej rozmowy z ambasadorem USA na Ukrainie Geoffrey’em Pyattem, w której oboje kalkulują, kogo należy wyeliminować, a kogo uwzględnić przy ewentualnej wymianie Janukowycza. Proszę zwrócić uwagę na wzmiankę o nazistowskim przywódcy Ołehu Tiahnyboku. Oto wybrane fragmenty:

Nuland: „Co o tym sądzisz?”

Pyatt: „Myślę, że pozostajemy w grze… Element układanki Klicz [Kliczko] jest tu oczywiście skomplikowanym elektronem, zwłaszcza [ewentualne] mianowanie go wicepremierem. Argument, jaki musisz mu wyłuszczyć w następnym telefonie powinien być dokładnie taki, jak w przypadku Jaca [Jaceniuk]. I cieszę się, że dzięki tobie jest w kropce odnośnie swego miejsca w tym scenariuszu i jestem bardzo zadowolony, że odpowiedział tak, jak odpowiedział.”

Nuland: „Moim zdaniem Klicz nie powinien być w rządzie. Nie sądzę, aby było to konieczne. Nie uważam, że to dobry pomysł.”

Pyatt: „Tak… chyba tak. Co sądzisz… w związku z tym, że nie będzie w rządzie? Pozwolić mu, żeby pozostał z boku i zajął się odrabianiem politycznej pracy domowej etc.? Po prostu myślę w kategoriach posuwania procesu naprzód, chcemy utrzymać umiarkowanych demokratów razem. Problemem będzie Tiahnybok i jego ludzie. Jestem pewien, że Janukowycz na to liczy.”

Nuland: „Myślę, że Jac jest gościem, który ma doświadczenie gospodarcze, doświadczenie w zarządzaniu. Klicza i Tiahnyboka musi mieć na zewnątrz i powinien z nimi rozmawiać cztery razy w tygodniu… Myślę, że współpraca Klicza z Jacem na tym poziomie nie sprawdzi się.”

Nuland: „Rozumiem, że wielka trójka [Jaceniuk, Kliczko i Tiahnybok] poszłaby na własne spotkanie i że w tym kontekście Jac zaoferowałby rozmowę ‚trzy plus jeden’ z tobą.”

Pyatt: „Taka jest jego propozycja, ale znając dynamikę ich relacji, przy dominującym Kliczu, minie trochę czasu zanim pojawi się na spotkaniu. W tym momencie prawdopodobnie rozmawia ze swoimi ludźmi. Uważam więc, że twój kontakt z nim pomoże w kwestii zarządzania osobowościowego tej trójki i będzie okazją, żeby szybko ze wszystkim ruszyć i mieć to za sobą zanim dojdzie do ich spotkania, a on im wyjaśni, dlaczego mu się to nie podoba.”

Nuland: „…kiedy rozmawiałam dziś rano z Jeffem Feltmanem, miał nazwisko nowego gościa z ONZ… Robert Serry. Ma zgodę Serry’ego i Ban Ki Moona, że Serry może przyjechać w poniedziałek lub wtorek… Myślę, że byłoby świetnie. Dałoby się wszystko posklejać przy pomocy ONZ i wiesz… pieprzyć UE.”

Pyatt: „Dokładnie. Myślę, że musimy coś zrobić, żeby to utrzymać, bo jest prawie pewne, że Rosjanie podejmą działania za kulisami… Pozwól mi popracować nad Kliczko i myślę, że musimy ściągnąć tu kogoś z międzynarodową osobowością, żeby to nadzorował.”

Nuland: ”…Odezwał się do mnie Sullivan i powiedział, że potrzebujesz Bidena. ‚Naszemu zuchowi’ powiedziałam, że jutro i jak dotrzyma słowa, Biden będzie chętny.”

20 lutego 2014: Ministrowie spraw zagranicznych Polski, Niemiec i Francji zabezpieczyli w Kijowie porozumienie z prezydentem Janukowyczem, które zobowiązało rząd do administrowania tymczasowego, reformy konstytucyjnej i nowych wyborów parlamentarnych i prezydenckich. „Bez wyraźnych oznak, że presja UE i USA osiągnęła pożądany efekt”, liderzy opozycji odrzucili kompromis Janukowycza, który zakończyłby trzymiesięczny impas. Rosyjski minister spraw zagranicznych Siergiej Ławrow wezwał ministrów Niemiec, Francji i Polski, aby wkroczyli i przejęli odpowiedzialność za utrzymanie umowy, którą pomogli sformułować, i nie pozwolili „uzbrojonym ekstremistom” bezpośrednio zagrozić ukraińskiej suwerenności.

21 lutego 2014: Na specjalnym szczycie w Brukseli ministrowie spraw zagranicznych Europy zgodzili się nałożyć sankcje na Ukrainę, obejmujące między innymi wstrzymanie wiz i zamrożenie aktywów. Decyzję UE poprzedziła „ogromna presja, jaką Stany Zjednoczone wywarły na mocarstwach europejskich, aby podjęły represyjne działania przeciwko ukraińskiemu reżimowi”. Waszyngton zdążył już nałożyć zakaz podróży na 20 przedstawicieli najwyższych władz Ukrainy.

22 lutego 2014: Po upływie godziny od odmowy rezygnacji ukraiński parlament zagłosował za odwołaniem prezydenta Janukowycza – według prezydenta Rosji Władimira Putina było to działanie niekonstytucyjne, a siły prounijne zorganizowały „zamach stanu”. Obawiając się o swoje życie, Janukowycz opuścił Kijów.

1 marca 2014: Podczas rozmowy zainicjowanej przez wiceprezydenta, Biden wygłosił telefoniczne swoje ‚zuch chłopak’ nowo zainstalowanemu premierowi Arsenijowi Jaceniukowi, potwierdzając poparcie USA dla „integralności terytorialnej Ukrainy”.

Wszystkie powyższe machinacje demaskują niespójną i skorumpowaną amerykańską politykę zagraniczną wraz z litanią amerykańskiej hipokryzji, co byłoby zabawne, gdyby nie potencjalnie poważne implikacje globalne. Komentarz – „…po prostu nie dokonuje się inwazji na inny kraj pod całkowicie zmyślonym pretekstem…” – może sekretarzowi stanu Johnowi Kerry zapewnić laur Hipokryty Roku. Kerry oczywiście udzielił słynnego już poparcia inwazji na Irak w 2003 roku, usprawiedliwionej poszukiwaniem nieistniejącej broni masowego rażenia.

Chociaż z drugiej strony wypowiadane przez prezydenta USA komentarze o tym, że „…kraje mają poważne obawy i podejrzenia do tego rodzaju ingerencji…” i że „…tak długo, jak nikt z nas nie jest na Ukrainie i nie stara się interweniować i wtrącać… w decyzje, które należą do narodu ukraińskiego…”, przy jednoczesnym ogłoszeniu pakietu pomocowego 1 miliarda dolarów dla Ukrainy (ale nie Detroit), zapewnią mu status drugiego pretendenta do nagrody.

5.03.2014: Zgodnie z ujawnionym zapisem rozmowy telefonicznej Urmasa Paeta [minister spraw zagranicznych Estonii] z Catherine Ashton [reprezentantka UE w zakresie polityki zagranicznej i bezpieczeństwa] istnieją dowody na to, że kijowscy snajperzy, który zastrzelili zarówno protestujących i policjantów, zostali zatrudnieni przez przywódców ukraińskiej opozycji, nie pracowali dla obalonego Janukowycza. [11.02.2015: W wywiadzie dla BBC szef sił bezpieczeństwa opozycji potwierdził, że jacyś snajperzy strzelali do protestujących i policjantów. To samo powiedział ówczesny szef rządowych służb bezpieczeństwa. Aktualny ukraiński minister zdrowia, który przez ponad dwa miesiące organizował jednostki medyczne na Majdanie, poświadczył, że w prowizorycznych szpitalach opatrywano protestujących i policjantów z identycznymi ranami postrzałowymi. Dowody sądowe kazały mu wyciągnąć wniosek, iż snajperzy brali na cel przedstawicieli obu stron konfrontacji na Placu Niepodległości, co miało wywołać chaos i odrazę, która zapewniła obalenie Janukowycza. Gabriel Gatehouse z Newsnight widział, jak demonstrant strzelał z okna Hotelu „Ukraina,” który był wówczas bazą BBC w Kijowie. Natomiast jeden z demonstrantów z Majdanu wyznał w wywiadzie dla BBC, iż mierzył do policjantów z karabinu snajperskiego z gmachu Konserwatorium, a wskazówek udzielał mu wojskowy weteran.]

Okazuje się, że Rosja ma prawo do utrzymywania siły zbrojnej na Krymie w liczbie do 25 tysięcy żołnierzy zgodnie z umową podpisaną przez Rosję i Ukrainę w 1997 roku, która pozostanie w mocy do roku 2043. Aktualny poziom liczebności rosyjskiego kontyngentu na Krymie znajduje się [dużo] poniżej legalnego limitu. Obecność żołnierzy powodowana jest ochroną rosyjskiej floty na Morzu Czarnym.

John Kerry potwierdził zobowiązanie, iż jego kraj udzieli Ukrainie pomocy finansowej w kwocie 1 miliarda dolarów. Rachunek Ukrainy za rosyjski gaz ziemny wyniesie 2 miliardy dolarów.

Były sekretarz skarbu USA o wydarzeniach na Ukrainie

“Tylko Obama, [jego doradca ds. bezpieczeństwa] Susan Rice, [zastępca sekretarza stanu USA] Victoria Nuland, europejskie marionetki Waszyngtonu i posłuszne im zachodnie media mogą opisać chaotyczną rzeczywistość Ukrainy po usunięciu rządu jako ‘marsz ku demokracji.’”

Pisze Paul Craig Roberts, były sekretarz skarbu za czasów prezydentury Ronalda Reagana. Oto fragmenty jego analizy wydarzeń na Ukrainie. [Składające się na nią teksty zostały opublikowane przed decyzją Rosji o „ochronie praw mniejszości rosyjskiej i zabezpieczeniu swoich interesów na Krymie.”]

13 grudnia 2013 roku Victoria Nuland, neokonserwatywna asystentka sekretarza stanu USA, której celem jest hegemonia USA, powiedziała Ukraińcom, co ich czeka. W swoim 8-minutowym przemówieniu w Krajowym klubie prasowym – sponsorowanym przez Fundację amerykańską-ukraińską, Chevron, Grupę lobbystów ukraińskich w Waszyngtonie – chwaliła się, że Waszyngton wydał 5 miliardów dolarów, aby wzniecić agitację na rzecz wstąpienia Ukrainy do Unii Europejskiej. Zapowiedziała, że przechwycony przez Unię kraj otrzyma “pomoc” Zachodu za pośrednictwem Międzynarodowego Funduszu Walutowego. Nuland przedstawiła MFW jako wyzwoliciela, a nie żelazną rękę Zachodu, która wyciśnie resztki życia z ukraińskiej gospodarki.

Publiczność Nuland składała się z ludzi, którzy mają wzbogacić się dzięki temu plądrowaniu i poprzez koneksje z mianowanym przez Waszyngton rządem. Przemówienie nie zaalarmowało przyszłych demonstrantów gotowych oddać Ukrainę MFW, aby dokonać się mogła grabież [tak jak w przypadku m.in. Łotwy, Grecji i każdego innego kraju przejętego przez MFW] poprzez program tzw. dostosowania strukturalnego. W jego efekcie USA i UE szybko odzyskałyby “podarowane” na agitację miliardy. Ze stosowną nawiązką.

W 2004 roku Węgry stały się członkiem Unii Europejskiej. Obywatele kraju spodziewali się ulic wyłożonych złotem. Cztery lata później kraj jest dłużnikiem Międzynarodowego Funduszu Walutowego.

Piosenka węgierskiej grupy rockowej podsumowuje rezultat zawłaszczenia przez UE i MFW. Tytuł utworu: Rozczarowanie zmianą systemu. Gdyby naiwni studenci z Kijowa słuchali tej kapeli z Węgier, a nie pozarządowych organizacji Waszyngtonu zrozumieliby, jak to jest być obdartym ze skóry przez Zachód, a Ukraina nie zmierzałaby teraz ku destrukcji.

[Młodzi ludzie wystąpili m.in. przeciwko korupcji ukraińskich włodarzy. A jak jest z korupcją w UE? Obecna we wszystkich 28 jej państwach, kosztuje rocznie 126.16 mld dolarów – stwierdził opublikowany na początku lutego raport UE sporządzony przez Cecilię Malmstrom, komisarza ds. wewnętrznych UE, przyp. tłum.]

Nie ma żadnych wątpliwości, że obalenie demokratycznie wybranego rządu Ukrainy było strategicznym posunięciem Waszyngtonu zmierzającym do osłabienia Rosji. Już w 2004 roku Waszyngton próbował przejąć kontrolę nad Ukrainą finansując “Pomarańczową rewolucję”, ale poniósł porażkę.

Mieliśmy do czynienia z przewrotem. Podkreślają to kłamstwa Obamy – który odpowiedzialnością za zaistniałą sytuację obarcza były rząd Ukrainy – oraz dezinformacje na temat rozwoju wydarzeń rozpowszechniane przez posłuszne USA i UE zachodnie media. Udział Waszyngtonu jest przez nie tuszowany.

Ukraińskie i rosyjskie rządy pozwoliły rozwinąć się tej groźnej sytuacji, ponieważ przez lata akceptowały napływ miliardów dolarów amerykańskich do swoich krajów, gdzie wykorzystano je do stworzenia “piątych kolumn” pod przykrywką organizacji edukacyjnych i humanitarnych, których rzeczywistym celem jest destabilizacja obu krajów. [Amerykanie i Europejczycy stworzyli na Ukrainie 5 tysięcy organizacji pozarządowych. Pensje otrzymywało 150 tysięcy członków, którzy przygotowali Majdan.] Konsekwencją tego zaufania jest teraz perspektywa domowej i szerszej wojny.

Waszyngton przeliczył się.

W administracji Obamy nie było nikogo, kto potrafił dostrzec, jaki będzie oczywisty rezultat ingerowania w wewnętrzne sprawy Ukrainy. Przy wsparciu dobrze wynagrodzonych prounijnych polityków, studentów-idealistów oraz po części opłaconych, bezrobotnych demonstrantów Waszyngton umożliwił zamach stanu przeciwko legalnie wybranemu rządowi. Na to czekali ukraińscy nacjonaliści. Ustanowienie groźnego precedensu: siła jest ważniejsza od wyborów.

[„W dniu 10 kwietnia 2015 Rada Najwyższa Ukrainy podjęła decyzję o uznaniu członków Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów i Ukraińskiej Powstańczej Armii za ‚bojowników o wolność.’ […] Neonazizm staje się nową ideologią państwa.”]

Mający dobre intencje, ale naiwni demonstranci – zwłaszcza studenci z Kijowa – oraz ukraiński parlament im przyklaskujący zniszczyli ukraińską demokrację. Kontrolowany przez opozycję parlament bez wyborów wymienił prezydenta – posunięcie w sposób oczywisty nielegalne i niedemokratyczne. Następnie wydał nielegalne nakazy aresztowań członków obalonego rządu i wypuścił z więzień skazańców. Skoro opozycja w miejsce prawa i konstytucyjnych procedur ustanowiła reżim nielegalności, utorowała tym samym drogę neonazistom. To oczywiste, że z obecnymi opozycjonistami zrobią to, co oni zrobili z Janukowyczem. Poprzez nielegalne i niekonstytucyjne działania opozycja uczyniła precedens, który zagwarantuje jej przyszłe zniszczenie.

Nowy prezydent, mianowany przez pozbawiony znaczenia parlament, nie ma żadnego poparcia wśród tych, którzy obalili demokratycznie wybrane władze. („Pan Turczynow nie ma pełnego zaufania i szacunku demonstrantów z Placu Niepodległości,” doniosła BBC) Prawa w “nowej” Ukrainie dyktują więc karmiące się rusofobią nacjonalistyczne partie.

[Reportaż filmowy BBC z 1 marca 2014: „Uzbrojona skrajna prawica patroluje Kijów”]

W zachodniej Ukrainie jedyną dobrze zorganizowaną i uzbrojoną siłą jest ultra-nacjonalistyczny Prawy Sektor. Ton wypowiedzi jego liderów nie pozostawia wątpliwości – to oni dowodzą. Jeden z przywódców partii, Aleksandr Muzyczko ślubował, że będzie walczył “przeciwko Żydom i Rosjanom aż po grób.” Zapewniając o kontroli Prawego Sektora nad sytuacją, Muzyczko oznajmił, że teraz po obaleniu rządu będzie “porządek i dyscyplina,” w przeciwnym razie “szwadrony Prawego Sektora zastrzelą łajdaków na miejscu.” (Łajdakiem, jest każdy, kto ośmieli się zaprotestować przeciwko postanowieniom Prawego Sektora.) I obiecał, że “następnym prezydentem Ukrainy będzie członek Prawego Sektora.”

[Przed obaleniem prezydentury Janukowycza] inny lider ugrupowania, Dmytro Jarosz [Oficjalny kandydat Prawego Sektora na prezydenta kraju, przyp. tłum.] zadeklarował, że “Prawy Sektor nie złoży broni,” a porozumienie między prezydentem i opozycją jest “nie do zaakceptowania” i zażądał rozwiązania partii prezydenta.

Korzenie Prawego Sektora sięgają Ukraińców, którzy walczyli u boku Adolfa Hitlera przeciwko Rosjanom podczas II wojny światowej. To właśnie Prawy Sektor wprowadził [na Majdan] uzbrojonych demonstrantów i zamienił pokojowy protest na rzecz wstąpienia do UE w zbrojną konfrontację z policją, mając na względzie obalenie demokratycznie wybranego rządu. Prawy Sektor nie dokonał na Ukrainie przewrotu po to, aby rządy podarować opłacanej przez Waszyngton i UE opozycji.

Istnieje tendencja, aby bagatelizować Prawy Sektor jako małą grupę istniejącą na obrzeżach politycznej areny, ale ugrupowanie to nie tylko przejęło inicjatywę podczas protestów zainicjowanych przez umiarkowanych demonstrantów prozachodnich – co przyznali sami liderzy pokojowej manifestacji – ale miało dość publicznego poparcia, aby zniszczyć narodowy pomnik żołnierzy Armii Czerwonej, którzy zginęli wyzwalając Ukrainę spod pręgierza nazistowskich Niemiec.

W przeciwieństwie do zaaranżowanego przez USA zniszczenia pomnika Saddama Husajna, które było wydarzeniem PR-owym na użytek sprostytuowanej, zachodniej prasy – sami Irakijczycy nie brali w nim udziału – zniszczenie monumentu Armii Czerwonej miało społeczne poparcie. Jeżeli Prawy Sektor nienawidzi Rosjan, którzy pokonali Niemców, równie gorąco nienawidzi USA, Francji i Wielkiej Brytanii z tego samego powodu. Jego sympatia wobec pomysłu wstąpienia do UE jest cokolwiek wątpliwa. Rosyjskie części Ukrainy wyraźnie rozumieją, że zdewastowanie pomnika przez Prawy Sektor stanowi groźbę rzuconą rosyjskiej populacji Ukrainy. Lokalne samorządy zaczęły więc organizować bojówki przeciwko ultra-nacjonalistycznemu zagrożeniu, spuszczonemu ze smyczy przez głupotę i niekompetencję Waszyngtonu oraz nieświadomych demonstrantów z Kijowa.

Po wmieszaniu się w wewnętrzne sprawy Ukrainy i utracie kontroli Waszyngton zdążył już wystosować kilka ultimatów rządowi Rosji, aby ten nie interweniował na Ukrainie. Czy idioci pokroju Susan Rice, neokonserwatywnego doradcy ds. bezpieczeństwa Obamy, myślą, że Putin ich teraz wysłucha? Kiedy głupi reżim Obamy lekkomyślnie umożliwił ekstremistom przejęcie władzy i stworzył dla Rosji bezpośrednie zagrożenie egzystencjalne?

Perspektywę członkostwa Ukrainy w UE, popartego obecnością baz i infrastruktury militarnej USA i NATO, Kreml postrzega jako “strategiczne zagrożenie”. Zachód złamał istniejące między Bushem i Gorbaczowem porozumienie – obietnicę, że nie włączy do NATO państw bałtyckich. Tymczasem pakt konsekwentnie otacza Rosję. Utrata Ukrainy na rzecz UE i NATO oznaczałaby dla Rosji także utratę bazy marynarki wojennej na Morzu Czarnym oraz części przemysłu wojskowego. Gdyby Rosja zaakceptowała taką strategiczną klęskę, oznaczałoby to, że poddaje się hegemonii Waszyngtonu. To oczywiste, że [z tych powodów] Putin nie zaakceptuje planów Waszyngtonu. I nie dopuści, aby nacjonalistyczni ekstremiści rządzili na Krymie.

Wojenni podżegacze w Waszyngtonie poprą zachodnią Ukrainę i oba nuklearne mocarstwa mogą stanąć w obliczu konfliktu militarnego. Jest on prawdopodobny, ponieważ zachodnia opinia publiczna nie ma kontaktu z rzeczywistością.

Kiedy ktoś przedstawia przytoczone fakty, pojawiają się oskarżenia typu: “Jesteś agentem Putina!”, “Nienawidzisz Ukraińców!”, “Bronisz korupcji!”, “Nie wiesz, jak bardzo Ukraińcy cierpieli za czasów Stalina!”. Rzeczywiście, nie mam pojęcia. Odbyłem podyplomowe studia rosyjskie, uczestniczyłem w wymianie studentów USA-ZSRR w 1961 roku, odbyłem podróże do Rosji, Gruzji, Ukrainy i Uzbekistanu, publikowałem prace naukowe na temat Słowian i Rosjan, dwukrotnie przemawiałem do członków Radzieckiej Akademii Nauk, zaproszono mnie, abym wyjaśnił CIA, dlaczego doszło do gospodarczego upadku ZSRR, którego agencja nie zdołała przewidzieć. Tak, nie wiem nic na temat cierpienia Rosjan w dobie komunizmu.

[Warto pamiętać, że] cierpienie to było udziałem nie tylko Ukraińców. I nie ma ono żadnego związku z finansowanym przez Waszyngton przewrotem na Ukrainie.

Dzisiaj marionetkowymi państwami Waszyngtonu są m.in. Japonia i Niemcy. W przeciwieństwie do nich, Ukraina była niezależnym krajem, który postanowił współpracować z Rosją. Tę relację Waszyngton chciał zniszczyć. W efekcie otworzył puszkę Pandory.

Nikt przy zdrowych zmysłach nie tworzy bezpośredniego, strategicznego zagrożenia wobec militarnej potęgi posiadającej broń nuklearną. A właśnie to robi Waszyngton. Jak to się skończy? Myślę, że Putin spróbuje znaleźć rozwiązanie dyplomatycznie. Mam nadzieję, że UE zmądrzeje, porzuci Waszyngton, zamiast ryzykować taką konfrontację, i zrozumie, że nowe władze w zachodniej Ukrainie mogą nie odzyskać pełnej kontroli nad krajem. Ostatnią rzeczą, której chciałaby UE jest ukraiński rząd ultra-nacjonalistów. Putin poczeka i zobaczy, czy „umiarkowani” w jakiś sposób zapanują nad sytuacją. Jeżeli tak się stanie, będzie negocjował rozsądne porozumienie. W wypadku groźby dalszej ekspansji skrajnej prawicy zademonstruje gotowość ochrony Krymu i wschodnich prowincji.

Niebezpieczeństwo nie grozi ze strony Rosji i Putina, tylko ze strony idiotów z Waszyngtonu. Jeśli będą przeciągać strunę – a spodziewam się, że tak się stanie, bo jest to część strategii zacierania śladów, ich anty-putinowska retoryka przybierze na sile, będą mnożyć kłamstwa – wymuszą bieg wydarzeń, zamiast przyznać się do błędu. Postawa ta w połączeniu z urojeniami – które kierują zachowaniem i oceną sytuacji mnóstwa ludzi z Zachodu – oznacza, że destabilizacja Ukrainy stanowi problem nas wszystkich.

Osoby doinformowane wybuchnęłyby śmiechem słysząc, jak sekretarz stanu John Kerry potępia Rosję za „inwazję Ukrainy” i „łamanie międzynarodowego prawa”. Kerry jest ministrem spraw zagranicznych kraju, który bezprawnie dokonał inwazji Iraku, Afganistanu, Somalii, zorganizował obalenie rządu w Libii, próbował obalić rząd w Syrii, atakuje cywilów w Pakistanie i Jemenie za pomocą dronów i rakiet, ciągle grozi zaatakowaniem Iranu, pozwolił wyszkolonym przez armię USA i Izraela wojskom gruzińskim zaatakować rosyjską populację Południowej Osetii, a teraz grozi Rosji sankcjami za obronę strategicznych interesów.

Każdy musi zrozumieć, że Waszyngton kłamie na temat faktycznej sytuacji na Ukrainie tak samo, jak kłamał w kwestii Saddama Husajna i broni masowego rażenia w Iraku, irańskiej broni nuklearnej, Afganistanu, Libii, programu globalnej inwigilacji Agencji Bezpieczeństwa Narodowego [NSA], tortur. Kiedy Waszyngton w ogóle mówił prawdę?

[Obywatele wielu krajów nie ufają już Waszyngtonowi i rozumieją, jak niebezpieczną prowadzi grę: w sondażu zorganizowanym na początku roku w 68 krajach Ameryka została wskazana jako największe zagrożenie dla światowego pokoju – także przez swoich sojuszników, m.in. Grecję i Turcję, przyp. tłum.]

Komentarz: Dmitry Orlov

5 marca 2014

Ukraina była przedmiotem idiotycznej konkurencji przeciągania liny między Unią Europejską i Unią Celną – czyli Związkiem Radzieckim light. (Chodzi o to, aby byłe terytorium ZSRR uczynić tworem pozbawionym granic pod względem handlowym.) EU chciała mieć Ukrainę w swojej zagrodzie głównie z politycznych względów, ale nie była w stanie niczego jej zaoferować. W obliczu bankructwa rząd Ukrainy zwrócił się o pomoc do Moskwy. Ta zgodziła się, oferując przystąpienie do Unii Celnej i 15 miliardów dolarów wsparcia. Ale to zepsuło humor Zachodowi. W konsekwencji przeciąganie liny zniszczyło jakikolwiek konsensus istniejący dotychczas na Ukrainie, a to pozwoliło drużynie neonazistów zanurkować w powstałej wyrwie i przejąć rząd. Połowa parlamentu robi to, czego zażądają, praktycznie z pistoletem przystawionym do skroni. Nie jest to stan, który można uznać za zgodny z zasadą praworządności. Niestety Waszyngton i Bruksela postanowiły uznać ten neonazistowski reżim w Kijowie, przyspieszając kolejny etap kryzysu.

Po ukraińskich nacjonalistach możemy spodziewać się rozwoju jedynie w dziedzinie bigoterii. Będą odmawiać językowych i kulturowych praw Rosjanom, poszukają Żydów, których można zaatakować, być może zorganizują jakieś pogromy. Mało prawdopodobne, aby forsowali nowe inicjatywy gospodarcze.

[Stanowiska ministerialne w nowym, wspieranym przez USA rządzie Ukrainy piastuje jednak aż ośmiu neofaszystów. Poniższy cytat ilustruje ich ideologię:

Aby stworzyć prawdziwie ukraińską Ukrainę w miastach na wschodzie i południu, zaledwie jedna lustracja nie wystarczy, musimy znieść parlamentaryzm, zdelegalizować partie polityczne, znacjonalizować cały przemysł i wszystkie media, zabronić sprowadzania jakiejkolwiek literatury z Rosji… wymienić wszystkich przywódców służby cywilnej, zarządu oświaty, wojska (szczególnie na wschodzie), fizycznie zlikwidować wszystkich rosyjskojęzycznych intelektualistów i ukrainofobów… dokonać egzekucji na wszystkich członkach anty-ukraińskich partii politycznych…

Trudno powiedzieć, w jakim stopniu zrealizują ten ambitny program, ale zdążyli już zakazać stosowania języka rosyjskiego i krzątają się przy likwidacji rosyjskiej telewizji. Następne może być palenie książek. Aby zrozumieć, co to znaczy, należy wziąć pod uwagę następujące fakty:

Populacja głównych rosyjskojęzycznych regionów Ukrainy przewyższa prawie dwukrotnie liczbę ludności w głównych regionach ukraińskojęzycznych. Z dziesięciu największych miast kraju tylko w jednym, Lwowie, przeważają osoby mówiące po rosyjsku. Rosyjski znacznie przeważa jako język preferowany w edukacji, handlu i rozrywce. Badanie z 2012 roku wykazało, że ponad 60% z gazet, 83% czasopism, 87% książek i 72% programów telewizyjnych na Ukrainie jest nadal w języku rosyjskim. Jeszcze bardziej kłopotliwe z perspektywy Ukrainy zachodniej jest to, że Internet zwiększył tę kulturową dominację. Rosyjski jest zdecydowanie najpopularniejszym językiem witryn internetowych Ukrainy (80,1%), za nim plasuje się język angielski (10,1%), a następnie ukraiński (9,5%), podczas gdy rosyjska wersja Wikipedii odwiedzana jest na Ukrainie pięć razy częściej niż ukraińska. [źródło]

Zakazując używania języka rosyjskiego, Ukraina skutecznie dokonuje na sobie lobotomii.]

Gospodarka ukraińska nie jest w stanie konkurować z państwami UE. Gdyby tak zafundować jej otwartą konkurencję z Zachodem, nie byłaby w stanie jej sprostać. Jedynym sposobem na to, aby mogła funkcjonować bez potężnej modernizacji, wartej dziesiątki lub setki miliardów dolarów, jest wkład tańszej rosyjskiej energii, wycenionej poniżej wartości rynkowej. Jedyną szansą na jej uzyskanie jest przyłączenie do Unii Celnej.

W jakim celu głównie rolniczy kraj, z przedpotopową, przestarzałą bazą przemysłową podpiętą pod przemysł rosyjski, miałby wchodzić do UE? Jedyną przyszłość z zachowaniem pozorów „rozwiniętego społeczeństwa” daje związek z Rosją. Ukraina była i jest składnikiem przemysłowej machiny Rosji. Wejście do Unii oznacza automatyczne bankructwo, brak pieniędzy na modernizację, brak aparatu prawnego, który jest w tej chwili szybko demontowany. W UE Ukraina nie ma szans. Janukowycz, choć do lotnych nie należy, był w stanie zrozumieć, że wejście do UE, otworzenie ukraińskiej gospodarki dla unijnej konkurencji jest najkrótszą drogą do bankructwa. Tylko układ z Rosją pozwoliłby krajowi utrzymać się na powierzchni. Niestety, takie rozwiązanie nie było mile widziane przez Departament Stanu USA i Brukselę.

[Gwarancją pożyczek MFW będzie program cięć oszczędnościowych.] Za wyjątkiem kilku cudownie bogatych oligarchów Ukraina już jest bardzo oszczędna. Bardzo trudno jest narzucić cięcia czemuś, co już zostało pocięte i wydrążone. Mimo to jest jeszcze sporo rzeczy do opylenia. Wszystko, co nie jest zaryglowane i przytwierdzone łańcuchem można wytoczyć i sprzedać Chińczykom na przetopienie. Jest sporo gleby wysokiej jakości, którą można wyeksportować. Ludzi można sprzedać w niewolę. To chyba największe potencjalne źródło zysku na Ukrainie jeżeli chodzi o prywatyzację Ukrainy.

Z jednej strony mamy serię toczących się upadków państw. Aby utrzymać gospodarcze centrum Zachodu przed upadkiem, istotne jest, aby kontynuować niszczenie krajów. Zniszczono już m.in. Irak, Libię, Syrię, Grecję, teraz przyszła kolej na Ukrainę. Za każdym razem, kiedy Zachód niszczy kraj, następuje zniszczenie bogactwa gdzieś indziej, poza gospodarczym sercem Zachodu, dzięki czemu może ono nadal funkcjonować. W pewnym momencie zabraknie już krajów do zniszczenia. Albo ich zniszczenie stanie się zbyt trudne. To jedna strona opowieści o rozgrywającym się upadku systemowym. Druga strona to zdarzające się sporadycznie, tymczasowe ożywienie kraju po upadku. Doświadczyła tego Rosja. Jej upadek dopełnił się z końcem lat 90-tych XX wieku. Po objęciu władzy przez Putina nastąpiło odrodzenie. Zatem mamy peryferie federacji rosyjskiej, które kiedyś były częścią Związku Radzieckiego, zamieszkiwane przez Rosjan, którzy utknęli po niewłaściwej stronie granicy – na Ukrainie, w Gruzji, Kazachstanie. Rosjanie ci wciąż mają rosyjskie obywatelstwo i prawa. Kiedy Zachód mówi o niepodzielności terytorium nowo ogłoszonej republiki, musi pamiętać, że populacja tej republiki nie jest populacją w pełni własną.

***

Aktualizacja: 6.03.2014

Paul Craig Roberts: Ministerstwo finansów Ukrainy przygotowało plan oszczędności fiskalnych, który zredukuje ukraińskie emerytury ze 160$ do 80$, aby zachodni bankierzy, którzy pożyczają pieniądze zostali spłaceni kosztem biednych obywateli kraju. Powtórka z Grecji.

Skorumpowane zachodnie media nazywają te pożyczki ‚pomocą’. Jednakże 11 miliardów euro, które UE oferuje Ukrainie nie jest pomocą. To pożyczka. Co więcej, obłożona wieloma warunkami, ze zgodą Kijowa na plan oszczędnościowy Międzynarodowego Funduszu Walutowego włącznie.

Plan oszczędnościowy utnie świadczenia socjalne, środki na edukację, zwolni rządowych pracowników, obniży kurs waluty – tym samym podniesie ceny towarów importowanych, do których należy rosyjski gaz; nastąpi wzrost opłat za elektryczność – i umożliwi zachodnim korporacjom przejęcie majątku Ukrainy. Pola uprawne kraju trafią w ręce amerykańskiego agrobiznesu.”

Aktualizacje: rok 2015

Bank Światowy poinformował, że PKB Ukrainy skurczy się w 2015 roku o 12%, co może doprowadzić do upadku gospodarki kraju.

„Według danych Międzynarodowego Funduszu Walutowego (MFW) gospodarka Ukrainy skurczyła się w 2014 roku o 6.5%. Tylko dwa kraje odnotowały większą redukcję PKB: Południowy Sudan i Libia. W wyniku konfliktu na wschodzie kraju Ukraina zerwała stosunki handlowe z Rosją o wartości 160 miliardów dolarów rocznie. Najnowsze poprawki w budżecie krajowym przedłożonym parlamentowi przez gabinet Arsenija Jaceniuka szacują, że inflacja w 2015 roku osiągnie poziom prawie 27% (według nieoficjalnych danych przekroczyła już 270% i przyspiesza, o czym donosi Washington Post). Bank centralny ostrzegł, że ceny gazu dla gospodarstw domowych mogą wzrosnąć w 2015 roku aż o 280%. Rezerwy walutowe państwa zmniejszyły się o 60%. Liczba ofert pracy odnotowała spadek o 30-50%. MFW ogłosił uruchomienie ratunkowej linii kredytowej, za pośrednictwem której przekaże Ukrainie 17.5 miliarda dolarów; podniesie to całkowitą kwotę finansowej „pomocy” do 40 miliardów dolarów. Pozostałe 22.5 miliarda dolarów pochodzić będzie z Unii Europejskiej.”

„Kraj jest w stanie wojny, na którą go nie stać. Gospodarka przestała już istnieć,” powiedział Gerald Celente z Trends Research Institute.

„Wartość waluty spada gwałtownie z każdym dniem (od lutego 2014 spadła o 70%). Wygląda na to, że mamy do czynienia z nieoficjalną niewypłacalnością państwa. Sytuacja ta wywołała panikę. Ludzie kupują każdy produkt żywnościowy, który można przechowywać. Nabywają też inne artykuły, żeby pozbyć się hrywien. Nie doświadczyliśmy czegoś podobnego od 1991 roku, kiedy rozpadł się Związek Radziecki. Sklepy są puste. W centrum miasta wybuchły zamieszki. Policja pobiła protestujących, którzy przekazali urzędnikom państwowym swoje ostatnie ostrzeżenie. Powiedzieli, że następnym razem będą do nich strzelać. Miliardy obiecane przez Zachód w marcu nie ocalą gospodarki,” napisała Ellena z Ukrainy.

„Premier Ukrainy Arsenij Jaceniuk wywołał oburzenie wśród rodaków, kiedy zdecydował się uchylić od odpowiedzialności za gwałtowną dewaluację hrywny. Zapytany przez dziennikarzy, w jaki sposób Ukraińcy mają utrzymać się z jednej pensji – gdy za jednego dolara trzeba zapłacić 30 hrywien – Jaceniuk wyraził zaskoczenie i odpowiedział: ‚Dlaczego kierują państwo to pytanie do mnie? Proszę przeczytać konstytucję. Mówi ona, kto odpowiada za walutę państwa. Jest to Bank Narodowy.’ Fakt, iż Rada Ministrów odmawia przyjęcia odpowiedzialności za kryzys gospodarczy został skomentowany w ukraińskich mediach społecznych: ‚Teraz mamy już świadomość, że z tym rządem kraj jest skończony.’”

„W związku z dramatycznym stanem zaopatrzenia ‚blok ekonomiczny’ rządu pośpiesznie zawezwał Władimira Żukowa, dyrektora żywnościowych rezerw państwowych. Przekazano mu, aby zażądał otworzenia magazynów i zapełnienia sklepowych półek mąką, cukrem, konserwami mięsnymi i gryką. W odpowiedzi na polecenie władz ujawniony został katastrofalny stan faktyczny: strategiczne magazyny są puste. Wcześniejsze doniesienia sugerowały, że ich zawartość przekazano armii; sprzedano w celu pozyskania twardej waluty i zapchania budżetowych dziur powstałych w wyniku szybkiej implementacji neoliberalnej strategii gospodarczej; rozkradziono w ramach zorganizowanej operacji korupcyjnej, której celem jest pospieszne przelanie spieniężonych łupów na zagraniczne konta.”

„Ruch na autostradzie międzyregionalnej Lwów-Kowel został sparaliżowany: drogę zablokowali strajkujący górnicy, którzy domagają się wypłaty zaległych wynagrodzeń. Podczas rozmów [z protestującymi] lokalni urzędnicy wzruszyli ramionami i powiedzieli, że problemy finansowe górników są niemożliwe do rozwiązania.”

„Górnicy z zachodniej Ukrainy, którzy grozili rewoltą w związku z trzymiesięcznym opóźnieniem w wypłacaniu wynagrodzeń zostali wcieleni do armii. Ośmiuset zbuntowanych górników z Wołynia otrzymało powołania, które komendanci wojskowi dostarczyli bezpośrednio do kopalni. Górnik z Nowowołyńska powiedział: „Teraz jest gorzej niż w latach 90-tych. Ludzie wtedy głodowali, ale nie było wojny. Teraz mamy do czynienia z kompletną ruiną.”

Były prezydent Ukrainy Wiktor Juszczenko doradził rodakom w dniu 13 marca 2015, aby zaopatrzyli się w zapasy zapałek i soli, ponieważ „niewiarygodnie niski kredyt MFW nie uratuje gospodarki kraju.” Dodał, że potrzebny jest Plan Marshalla. „Jak zmobilizować inwestorów, aby pojawili się na Ukrainie? W ich interesie nie leży wyświadczanie przysług. Powinniśmy zaoferować im nasze zasoby: mosty na Dnieprze, szelf kontynentalny Morza Czarnego, naddnieprzańską riwierę.”

Od 1 czerwca 2015 roku Ukraina przestała wypłacać zasiłki dla emerytów, weteranów II wojny światowej, osób niepełnosprawnych, likwidatorów i ofiar katastrofy w Czarnobylu na mocy ustawy z 28 grudnia 2014 o ustabilizowaniu sytuacji finansowej państwa. Ucierpią praktycznie wszyscy beneficjenci opieki społecznej. Ministerstwo finansów nie określiło przy tym żadnych mechanizmów zapewniających pomoc obywatelom o niskich dochodach.

Za rządów nowych władz Ukrainy dług kraju wzrósł w 2014 o 40% i przekroczył już 100 % PKB. Mimo braku środków na podstawowe świadczenia socjalne i spłatę wierzycieli, na tzw. „obronę” i „bezpieczeńtwo narodowe” przeznacza się ponad 3 miliardy dolarów rocznie.

***

Jack Matlock, ostatni ambasador USA w Związku Radzieckim, w wywiadzie dla Democracy Now argumentuje, iż działania podjęte przez prezydenta Władimira Putina na Ukrainie są odpowiedzią na lata agresji ze strony Stanów Zjednoczonych – m.in. ekspansję NATO na wschód, ekspansję baz amerykańskich w Europie wschodniej i zbombardowanie Serbii.

Sądzę, że obserwujemy pod wieloma względami reakcję na długą historię tego, co w odczuciu rosyjskiego rządu, prezydenta i większości obywateli kraju stanowi przemyślaną serię amerykańskich działań, które cechuje otwarta wrogość wobec Rosji i lekceważenie jej narodowych interesów, powiedział Matlock.

Czują, że po upadku komunizmu i likwidacji sowieckiego imperium Stany Zjednoczone postępują w sposób systematyczny: ekspansja NATO na wschód, wykorzystanie NATO w ofensywie na Serbię [kraj, który nie zaatakował żadnego z członków paktu] i odłączenie części jej terytorium [sytuacja o kluczowym znaczeniu w kontekście wydarzeń na Krymie], nieprzerwane zakładanie baz wojskowych coraz bliżej rosyjskiej granicy, wzmianki o przyjęciu do sojuszu Ukrainy [której obywatele w większości nie chcą należeć do NATO] i teraz ingerencja na obszarze o ogromnym dla Rosji znaczeniu strategicznym.

Jak czuliby się Amerykanie, gdyby Rosja, Chiny, a nawet którykolwiek z krajów Europy Zachodniej zaczął instalować swoje bazy militarne w Meksyku lub na Karaibach i podjął skuteczne starania utworzenia rządów, które byłyby wobec nas wrogie? [W latach 60-tych] byliśmy świadkami, jak nasi włodarze dostali szewskiej pasji w związku z Kubą. Uważam ponadto, że nie przywiązywaliśmy specjalnej wagi do tego, co pozwoliłoby nam zbudować harmonijną relację z Rosją.

***

Fragmenty rozmów z Martinem Packardem, byłym analitykiem wywiadu NATO. Jego zdaniem sytuacja na Ukrainie jest wynikiem rozmyślnego sabotażu relacji między Europą i Rosją, którego dokonano w latach 80-tych.

Prawdziwe zakończenie ‚zimnej wojny’ miało miejsce w 1986 roku, gdy kierownictwo ZSRR podjęło decyzję o wdrożeniu pięcioletniego programu przejścia do demokracji parlamentarnej i gospodarki rynkowej. Stało za tym bardzo silne pragnienie osiągnięcia bliskich stosunków z Europą, stopniowego sprzężenia się z resztą kontynentu. Pracowałem w Rosji od 1986 do 1991 roku i poproszono mnie, abym wsparł ten proces. Stany Zjednoczone uznały jednak, że związek Europy z demokratyczną Rosją stanowiłaby długoterminowe zagrożenie dla gospodarki USA. Proces oddalania się Rosji od swojej dawnej historii został zablokowany przez Waszyngton. Poinformowano mnie w 1996 roku na szczeblu ministerialnym w Moskwie o wszystkich zmianach, które miały nadejść i nie sądzę, aby Europa chciała wówczas zrozumieć, jakie znaczenie miałby ten nowy porządek. Skonfigurowanie Rosji z Europą byłoby ogromną szansą dla Europejczyków, przyniosłoby im wielką korzyść. Fakt, iż zostało udaremnione odpowiada za obecną sytuację. […]

NATO było i jest zdominowane przez USA, stanowi narzędzie Ameryki. Każdy analityk wiedział w latach 80-tych, że Rosja nie chce, aby NATO ze swoją agresywną postawą dotarło aż do jej granic; pożądany był kordon sanitarny, tradycyjny obszar separujący kraj od antyrosyjskiego paktu. […] Teraz widzę, jak różne elementy zarówno w Stanach Zjednoczonych, jak i w Wielkiej Brytanii dążą do eskalacji konfliktu na Ukrainie. Myślę, że jest to okres, w którym wszyscy starają się wyprowadzić więcej funduszy ze skarbu państwa na intensywną remilitaryzację. Siły zbrojne potrzebują wroga. Posiadanie go jest im zwyczajnie na rękę.

***

Foreign AffairsForeign Affairs, publikacja Rady Stosunków Zagranicznych Stanów Zjednoczonych, uznała oczywiste fakty dotyczące sytuacji na Ukrainie w analizie zatytułowanej: „Dlaczego winę za kryzys na Ukrainie ponosi Zachód”.

Według przeważającej na Zachodzie opinii winę za kryzys ukraiński można niemalże całkowicie przypisać rosyjskiej agresji. Zgodnie z tą argumentacją prezydent Rosji Władimir Putin zaanektował Krym powodowany długoletnią chęcią reanimowania imperium sowieckiego i ostatecznie może sięgnąć po resztę Ukrainy, a także inne kraje Europy Wschodniej. Z tej perspektywy obalenie prezydenta Ukrainy Wiktora Janukowycza w lutym 2014 posłużyło Putinowi jedynie za pretekst, aby rozkazać siłom rosyjskim przejęcie części Ukrainy.

Jednakże relacja ta jest błędna: Stany Zjednoczone i ich europejscy sojusznicy ponoszą większość odpowiedzialności za kryzys. Korzeniem problemu jest rozszerzenie NATO, główny element większej strategii wyprowadzenia Ukrainy z orbity Rosji i zintegrowania jej z Zachodem. Krytycznymi elementami były równocześnie – rozszerzenie Unii Europejskiej na wschód i poparcie przez Zachód ruchu prodemokratycznego na Ukrainie, począwszy od pomarańczowej rewolucji w 2004 roku. Od połowy lat 90-tych rosyjscy przywódcy stanowczo sprzeciwiali się rozszerzeniu NATO, a w ostatnich latach dali jasno do zrozumienia, że nie będą przyglądać się bezczynnie, kiedy ich strategicznie ważny sąsiad zamienia się w bastion Zachodu. Dla Putina nielegalne obalenie demokratycznie wybranego i prorosyjskiego prezydenta Ukrainy – które słusznie uznał za „zamach stanu” – było przebraniem miary. […]

***

Ukraiński prezydent Petro Poroszenko od 2006 roku identyfikowany jest w dokumentach Departamentu Stanu USA jako amerykański informator: „Nasza wtyczka na Ukrainie, Petro Poroszenko.” Jeden z raportów przyznaje, że „splamiony jest wiarygodnymi zarzutami korupcyjnymi.” Będąc jednym z głównych graczy kartelu kontrolującego handel kakao w Afryce Zachodniej, Poroszenko czerpie korzyści z niewolniczej, morderczej pracy milionów dzieci, które umierają na tamtejszych plantacjach z głodu, wskutek chorób i odniesionych obrażeń.

Ministrem finansów Ukrainy została Natalia A. Jaresko, wieloletni urzędnik Departamentu Stanu USA. Obywatelstwo Ukrainy nadał jej prezydent Poroszenko w dniu, w którym objęła urząd. Jako obywatel amerykański Jaresko zarządzała utworzonym przez USA, ukraińskim funduszem hedgingowym, który oskarżono o nielegalne wykorzystywanie poufnych informacji. Kierowała też funduszem CIA wspierającym ruchy „prodemokratyczne” wyprał on większą część kwoty 5 miliardów dolarów przekazanej tysiącom ukraińskich organizacji pozarządowych. Jaresko jest wielkim orędownikiem tzw. „oszczędności fiskalnych.”

Po przewrocie w Kijowie Hunter Biden, syn wiceprezydenta USA Joe Bidena, oraz Devon Archer, bliski przyjaciel sekretarza stanu Johna Kerry’ego, zostali członkami zarządu Bursima Holdings, największego niezależnego producenta gazu na Ukrainie. Archer dzielił pokój w akademiku z pasierbem sekretarza, pełnił również funkcję doradcy Kerry’ego podczas kampanii prezydenckiej w 2004 roku i przewodniczył jego Narodowemu Komitetowi Finansowemu.

Tłumaczenie: exignorant

Wpisy powiązane tematycznie: „Szara eminencja i marsz ku wojnie,” „Świat, który stworzyliśmy wykracza poza koszmar George’a Orwella,” „Weterani wywiadu USA: List otwarty do kanclerz Merkel,” „Ukraina: Propozycja rozwiązania kryzysu” (maj 2014), „Prognoza pogody (finansowo-ekonomicznej),” „Wojna skończyła się… i trwa nadal”

Reklamy
Ten wpis został opublikowany w kategorii Bez kategorii. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.